facebook

Oudejaarsavond in Beiroet

Een van de meest ongewone optredens tijdens het bestaan van onze band was ongetwijfeld het oudejaarsconcert in Beiroet. Dit optreden was aangedragen door een evenementenbureau. Beiroet kenden we eigenlijk alleen van de nieuwsberichten en we waren in het begin dan ook nogal sceptisch of we het verzoek zouden aannemen. Na lang heen en weer praten hebben we besloten het toch te doen en werden beloond met een echt avontuur.

Al kort na aankomst en tijdens de nachtelijke rit door Beiroet vroegen we ons af of we van alle goede geesten waren verlaten door dit optreden aan te nemen. Een stad, getekend door de gevolgen van de oorlog en hier en daar jongeren op straat voorzien van machinepistolen. Eerlijk gezegd voelden we ons niet al te prettig.
We verheugden ons na de vlucht op onze hotelkamers aangezien het al drie uur ’s nachts was. Maar in plaats van ons naar het hotel te brengen gingen we nog eerst naar de club waar we de volgende dag moesten optreden, er moest nog snel even reclame gemaakt worden…. Dit zag er dan als volgt uit: men stelde ons voor zoals we op dat moment waren, moe, ongeschminkt en zonder de kostuums. Er werd in de overvolle club een originele ABBA cd gedraaid, we kregen een microfoon in de handen geduwd en er werd van ons verwacht dat we maar even zouden meezingen.

Daar stonden we dus, midden in de nacht in een club in Beiroet, we zagen er uit als een stelletje daklozen en zongen “Super Trouper” voor de bezoekers die niet eens wisten wie we waren en wat we daar kwamen doen. Zo iets komisch hebben we tot nu toe niet beleefd.

Na een korte nacht in het hotel genoten we van de indrukwekkende gastvrijheid van dit land, waarna we ’s middags terug gingen naar de club voor de soundcheck. Bij aankomst volgde dan de volgende verrassing, geen licht en geluid zoals door ons was besteld. Terwijl we er al een beetje vanuit gingen dat er hier ’s avonds geen toon door ons ten gehore zou worden gebracht, stelde zich een volkomen ontspannen man zich aan ons voor als Habib.
Elke tweede zin die hij sprak was “don’t worry”.Hier leerden we in ieder geval dat wij Europeanen niet erg ontspannen zijn, Habib begreep helemaal niets van onze opwinding, zei weer “don’t worry”, vroeg wat we nodig waren, pakte zijn mobieltje en twintig minuten later kwamen allerlei mensen binnen met de benodigde materialen. Op oudejaarsavond zou iets dergelijks in Duitsland en Nederland bijna onmogelijk zijn, zeker wanneer dit alles gebeurt binnen twintig minuten.
Zo gaven we dus toch nog onze voorstelling hoewel deze door alle belevenissen bijna een bijzaak was geworden. Omdat we nieuwjaarsnacht al weer naar huis vlogen kregen we weer geen slaap, maar dat was deze trip wel waard.
We hebben hier hele vriendelijke mensen leren kennen en onvergetelijke herinneringen hier aan overgehouden. Dit was echt iets heel bijzonders.